Kultura łemkowska Byli niezwykli w różny sposób, ale dzięki nim przetrwała kultura łemkowska, a sami Łemkowie czuli swoją odrębność, świadomie pielęgnowali swój trudny i tragiczny los. Mogli być dumni z tych którzy ich reprezentowali w kulturze światowej.Iwan RusenkoUrodził się 15 sierpnia w 1890r. w Krasnej (na północ od Krosna). Wychował się w bardzo biednej rodzinie (jak większość łemkowskich rodzin). Wielu Łemków do dziś wspomina go jako świetnego nauczyciela. Nauczał on we wsiach po powrocie z I Wojny Światowej, gdzie walczył na Serbskim i Włoskim froncie. Iwan został wysiedlony w 1946r. Osiadł w Tarnopolskiem. Tam wciąż był nauczycielem, ale po powrocie z II Wojny Światowej zaczął pisać wiersze, w których łatwo było dostrzec przywiązanie i szacunek Łemków do swojej ziemi. Iwan potrafił utrzymać ten unikalny, nostalgiczny ton. Pisał też utwory sceniczne( do końca lat 80-tych wydawane były tylko w USA) Rusenko namalował też cenne rysunki, odtwarzające obrazy dawnej Łemkowszczyzny. Iwan umarł 10 stycznia w 1960r. W Koroliwce obok Czortkowa.. Po śmierci stał się kimś nadzwyczaj ważnym dla Łemków.Wołodymyr ChyljakUrodził się w Wierchomli Wielkiej, był synem duchownego grekokatolickiego i również duchownym. Był proboszczem w Bartnem, gdzie zmarł 13 czerwca 1893 roku. Był pierwszym pisarzem posługującym się językiem łemkowskim. Publikował powieści i opowiadania zawierające interesujące opisy kultury łemkowskiej.Bohdan Ihor AntonyczUrodził się 5.10 1909 roku w Nowicy, gdzie jego ojciec był wikarym. Po ukończeniu gimnazjum wyjechał do Lwowa, gdzie studiował polonistykę i slawistykę. Był poetą. Poezja Antonycza była pełna umiłowania przyrody, jej związki z Łemkowszczyzną są oczywiste.Dmytr BortniańskiUrodził się w 1751 roku, zmarł w 1825. Jest niewątpliwie najwybitniejszym kompozytorem ukraińskim.NikiforNikifor podpisywał się Netyfor lub Matejko, urodził się w Krynicy około 1895 roku, jako nieślubne dziecko Marii Derewniak. Matka głuchoniema i ułomna żebraczka pracowała dorywczo jako nosiwoda w willi "Trzy róże". Legenda przypisuje ojcostwo Nikifora jednemu z gości - malarzowi, którego obrazy znajdują się w kaplicy zdrojowej. Nikifor urodził się z upośledzeniem słuchu i mowy, rozumiał nie wszystko i mówił bełkocząc. Nie ukończył szkoły powszechnej, wyniósł z niej początki pisania dużymi literami i liczył na palcach, rachował też do tysięcy. W czasie przesiedlania przebywał w województwach zachodnich, nad morzem. Był obdarzony absolutnym "słuchem" malarskim, wyobraźnią oryginalną i konsekwentną, odwagą i uporem. Komponował swoje prace bezbłędnie, rysował wyraziście. Najważniejszym zdarzeniem w jego życiu było uznanie - kiedy "odkrył" go Andrzej Banach, zaopiekował się malarzem-włóczęgą. Wcześniej był wypędzany z krynickiego deptaka, wyśmiewany i ośmieszany. Choć wtedy jego obrazki kosztowały od 20 do 50 groszy, teraz jest wystawiany w największych galeriach świata.Piotr TrochanowskiPseudonim literacki - Petro Murianka Urodzony w 1947 na Dolnym Śląsku; poeta łemkowski, tłumacz z języków słowiańskich. Ukończył prawosławne seminarium duchowne i studia w ChAT. Od 1971 publikował swoje utwory w "Naszym Słowie", "Dunajcu", "Podkarpaciu", "Tu i Teraz", "Faktach". Wydał tomiki poetyckie: "Jak sokół wodę z kamienia" /1989/, dwujęzyczny łemkowsko-polski "Suchy badyl" /1983/ i "Murianczysko" /1984/ Mieszka i pracuje w Krynicy. Prowadzi chór w cerkwi prawosławnej."Gdzież wy" Wierchy kędzierzawe radości boląca promieniem duszy ogrzana potokiem dum wypluskana wiatrem marzeniem wypieszczona Radości moja kędzierzawa Dolo garbata ośle dziki zaciekły Dęba w poprzek stajesz chaszczami tarninami I jeszcze pod górę Dolo moja zawzięta Niebem duktem latami milami doganiam was prawdą jak sokół wody na kamieniu z sercem niczym dziób otwartym nie znajduję spragniony Petro Murianka - ze zbioru "Jak sokół wodę z kamienia"Jerzy NowosielskiUrodził się 07.01.1923 roku w Krakowie. Jest z pochodzenia Łemkiem. Artysta malarz, rysownik, scenograf. Dyplom Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie otrzymał w 1947 roku w pracowni E.Eibisha. Jerzy Nowosielski jest indywidualnością, jest malarzem konsekwentnym i świadomym swych celów. Zdaniem artysty jego prawdziwe zetknięcie się z prawdziwą, wielką sztuką nastąpiło w zimie 1942\1943 we Lwowie podczas penetracji kolekcji Muzeum Ikon. Tam odnalazł swoich prawdziwych pedagogów. Fascynacja ikoną znajduje odbicie w metafizycznych kompozycjach figuralnych i pejzażach, płasko malowane formy obwodzi konturem, tworzy monumentalne dekoracje ścienne m.in.w kościołach w Lourdes, Tychach oraz w cerkwi w Hajnówce. Jest autorem prac teoretycznych o ikonie i malarstwie.