Historia Iłży rozpoczyna się od 1139 roku, kiedy książę Radosław Odrowąż buduje na górze wznoszącej się nad dzisiejszym miastem zamek z drzewa modrzewiowego. W 1239 r. Iłża jako własność biskupów krakowskich uzyskuje prawa miejskie.
W Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego napisano, że biskupi zachwyceni pięknością tego miejsca, wystawili sobie na górze letnią rezydencję.
Władysław Jagiełło w 1413 r. nadał miastu nowe prawa miejskie i ustanowił dni targowe, co sprzyjało rozwojowi miasta. Iłża staje się ważnym ośrodkiem rzemieślniczo - handlowym znanym głównie dzięki garncarstwu.
Miasto Iłża leży nad rzeką Iłżanką, dopływem Wisły. Miasto liczy około 6 tyś mieszkańców, położone jest w odległości 30 km od Radomia i 20 km od Starachowic. Leży na trasie Warszawa-Rzeszów i posiada bezpośrednie połączenie z Warszawą, Rzeszowem, Lublinem, Radomiem, Kielcami, Stalową Wolą, Mielcem i Tarnobrzegiem.
Zabytkowy układ urbanistyczny najstarszej części miasta, zachowany głównie w rejonie rynku.
Grodzisko położone na skraju miasta, przy szosie do Chwałowic, w pobliżu starego cmentarza i nazywane Kopcem tatarskim oraz Okopami Szwedzkimi. Jest to najstarszy zabytek miasta, pozostałość po XII-wiecznym, a może nawet starszym grodzie, który dał początek Iłży.
Zamek (...) gdzie niegdyś panowała duma, zbytek i huczne wiwaty, czas już strawił. Jest to widoczna z oddali, dominująca nad miastem wyniosła ruina posiadając interesującą historię. W miejscu drewnianej warowni biskupów krakowskich, wzmocnionej potężną okrągłą wieżą kamienną, Jan Grot wystawił około 1340 r. gotycki zamek murowany. Nieregularny plan, zbliżony nieco do owalu, dostosowany jest zgodnie z ówczesnym zwyczajem do zarysu szczytowej partii góry.
Na rozległym terenie dawnego przedzamcza (obecnie miejskie tereny rekreacyjne) zachowały się bastiony ziemne z XVII w.
Średniowieczne mury obronne rozebrano w 1821 r. Podczas prac porządkowych, przeprowadzanych w mieście po drugiej wojnie światowej, natrafiono w kilku miejscach na niewielkie fragmenty murów obronnych, wykonanych z łamanego kamienia, spojonego zaprawa murarską.
Dzwonnica KOŚCIELNA. Jest to średniowieczna baszta miejska, która przysposobiono do obecnej funkcji, podwyższając ją w 1758 r. o dwie ośmioboczne kondygnacje.
U podnóża góry zamkowej znajduje się zespół kościoła i dawnego szpitala dla ubogich pod wezwaniem Św. Ducha.
Ponadto na terenie Iłży znajduje się kilka kamiennych figur przydrożnych z XVIII i XIX w. oraz murowana kaplica cmentarna z pierwszej połowy XIX w.
Godnym poznania w Iłży obiektem jest piec garncarski, a raczej dwa piece umieszczone pod wspólna kamienną obudową o stożkowatym kształcie.
Iłża zawsze słynęła z garncarstwa.
Przez kilka wieków garncarstwo iłżeckie przechodziło różne koleje. Rozkwit miasta powodował rozwój garncarstwa, natomiast wojny i pożary wpływały na upadek lub zahamowanie tego rzemiosła.
Największą sławą cieszyło się garncarstwo iłżeckie w XVI i XVII w. reprezentując wysoką klasę swoich wyrobów.
Informacje zaczerpnięte ze strony http://lo.ilza.ids.pl/karched/.
